?

Log in

VIEDY - ВЕДЫ
Вольны Часапіс
Апошнія запісы 
KDБЧ

Старшыня Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі - БНФ Зянон Пазьняк – госьць “Начной Свабоды” напярэдадні сьвяткаваньня Дня Волі 25 сакавіка.

Караткевіч: “Зянон Станіслававіч, вітаю Вас. Скажыце, як і дзе Вы будзеце сьвяткаваць Дзень Волі?”

Пазьняк: “Я цяпер у Нью-Ёрку. 25-га ў нядзелю Беларуска-амэрыканскае задзіночаньне ладзіць акадэмію, канцэрт і сьвяточны вечар, а перад гэтым раніцай будзе яшчэ мітынг, дэманстрацыя моладзі ў Нью-Ёрку, перад ААН – супраць рэпрэсій у Беларусі і ў падтрымку незалежнасьці”.

“Фактычна ўведзенае надзвычайнае становішча для актыўных беларусаў”

Караткевіч: “Скажыце, нейкім адмысловым чынам будзе адзначаць гэта ў Беларусі Вашая партыя?”

Пазьняк: “Так, будзе”.

Караткевіч:Гэта будуць нейкія мерапрыемствы?”

Пазьняк: “Я думаю, што ў гэтых умовах распавядаць падрабязна, што і як будзе, ня мае сэнсу. Таму што ідзе масавая зачыстка, фактычна ўведзенае надзвычайнае становішча для актыўных беларусаў, хапаюць моладзь, палітыкаў, таму гэтая размова зараз несвоечасовая”.

Караткевіч: “Калі Вы асабіста наагул сталі сьведама адзначаць дзень 25 сакавіка?”

Пазьняк: “Я пра гэта ведаў зь дзяцінства, я ў такой сям’і рос, што ў мяне не было праблем савецкіх людзей. А між намі, сябрамі, мы адзначалі як студэнты. Я сябраваў зь Лявонам Баразном, ён быў старэйшы за мяне на 15 гадоў, але мы разам зь ім вучыліся ў інстытуце і жылі ў інтэрнаце разам, у адным пакоі, і мы гэта заўсёды адзначалі. Натуральна, так, каб ня ведалі камуністы, ня ведалі ўлады, бо за гэта проста выключылі б зь інстытута”.

“Заклік да ўлады разам сьвяткаваць 25-е – “палітычная інфантыльнасьць”

Караткевіч: “Ваш камэнтар на ранейшую ініцыятыву палітыкаў, прадстаўнікоў інтэлігенцыі далучыць цяперашнія ўлады да сьвяткаваньня гэтага дня – ці быў нейкі спадзеў?”

Пазьняк: “Тут справа простая, як палка. У лепшым выпадку гэта можна аднесьці на палітычную інфантыльнасьць, але ў цэлым гэта выглядае вельмі подлай справай. Таму што такія рэчы немагчымыя ў палітыцы, і немагчымыя ў палітычна разьвітых грамадзвтах. Няможна сабе такога ўявіць у нейкай іншай краіне. Бо гэта ўсё прыводзіць да поўнага зьмяшаньня паняцьцяў у галовах людзей і фактычна да ліквідацыі, нівэліроўкі дэмакратычнага нацыянальнага адраджэньня.

Гэта вельмі подлы ход, і я спадзяюся, што ён несьвядомы, проста ад адсутнасьці палітычнага вопыту. На жаль, нашае грамадзтва апынулася ў такім стане, што яно яшчэ ня вышла з савецкай мэнтальнасьці. Яно вельмі адносна арыентуецца ў палітыцы. І таму непрыяцелі беларушчыны могуць праводзіць такія маніпуляцыі, нават зь інтэлігенцыяй.

Каб можна было трошкі ясьней простаму чалавеку зразумець, што гэта такое: уявіце, што вашую дачку згвалцілі, забілі вашу сястру ці брата, і празь нейкі час вы запрашаеце забойцу і гвалтаўніка дахаты і кажаце: “Давай сядзем за стол, вып’ем, пагаворым, жыцьцё ж працягваецца, давай абмяркуем, як жыць, тое-сёе”. Ці магчыма такое ў народным жыцьці? Немагчыма. Дык вось гэта – тое самае. Гвалтаўнік, які парваў сьцяг, абпляваў сьвятыя каштоўнасьці, закрыў беларускую школу, называе беларускую мову брыдкімі словамі, хваліў Гітлера і гэтак далей… Чалавек, які праводзіць антынацыянальную палітыку цяпер, у гэты час, у гэтую сэкунду, як і ўчора, і пазаўчора, і два гады таму. І рабіць яму такія прапановы – гэта значыць альбо абсалютна не разумець, што чалавек робіць, альбо рабіць вельмі подлую справу. Вось да чаго даводзяць такія паводзіны, і як вынік маем сёньняшнія падзеі”.

“Я адзіны чалавек, які перамог гэтую сыстэму”

Караткевіч: “Палітыкі, крокі якіх Вы так крытычна ацанілі, закідаюць на Ваш адрас, што Вы крытыкуеце з-за мяжы, не прыяжджаеце і ня робіце нешта на месцы…”

Пазьняк: “Гэта, ведаеце, такое ханжаства чалавечае. Яны робяць выгляд, што ня ведаюць, у чым справа. Яны ўсё цудоўна ведаюць: і пра загады на мяжы, якія ёсьць ад Лукашэнкі, і пра людзей, якія зьніклі. Яны ўсё знаюць, але трэба гэта казаць, ад бясьсільля. Таму што ў гэтай мясарубцы я перамог. Я адзіны чалавек з тых, якіх ужо не існуе, які перамог гэтую сыстэму. Я быў першы кандыдат на зьнішчэньне. Я гэта разумеў яшчэ нават ня ведаючы, што было прынята рашэньне, тым больш што потым я быў канкрэтна папярэджаны. І гэтага мне ня могуць дараваць. Як ня могуць дараваць свайго паражэньня ў Курапатах, паражэньня зь Незалежнасьцю, поўнага паражэньня з Чарнобылем, і паражэньня тут.

Ім не ўдалося мяне зьнішчыць. Яны вымушаны мяне крытыкаваць і сьведчыць аб тым, што я ёсьць і што я ўплываю на палітыку. Вось чым тлумачацца такія, калі просталінейна меркаваць, то проста ідыёцкія меркаваньні, але яны гэта спэцыяльна гавораць. А вось прыехаў бы, змагаліся б тут… Таму гэта ўжо даўно навязла ў зубах, і я ўжо кожны раз кажу, што апошні раз гэта тлумачу, але ўлічваючы поўную адсутнасьць свабоды друку, на Беларусі проста няма інфармацыі рэальнай, то прыходзіцца гэта часам паўтараць”.

“Палітыка – гэта занятак сталых людзей”

Караткевіч: “Вось Вы часта гаворыце, што цяпер у Беларусі няма палітыкі – а што трэба зрабіць, каб была палітыка, і хто і як гэта можа зрабіць?”

Пазьняк: “Я не гавару і ніколі не гаварыў, што ў Беларусі няма палітыкі, таму што гэта проста бздура. Палітыка ёсьць там, дзе ёсьць улада. Таму ў Беларусі ёсьць палітыка, але гэта палітыка антынацыянальная. Вось у чым бяда: што яна небеларуская. І гэта вялікая бяда, таму што калі такая палітыка праводзіцца, то яна пазбаўляе нацыю пэрспэктывы. Вось гэта вельмі небясьпечна.

Нацыянальная, адраджэнцкая палітыка загнаная ў падпольле, на маіргінэз. Яна знаходзіцца зараз у вельмі цяжкім стане. А народ адлучаны ад інфармацыі, ад гэтых людзей. Гэта вынік 10 гадоў дыктатуры. Зараз у Беларусі актыўная палітыка – палітыка антынацыянальная, антыбеларуская. Гэта клясычная сытуацыя, калі зьвярэе рэакцыя, калі шмат што, калі ня ўсё, забаронена, калі задушана вольнае слова, калі на гук беларускай мовы на вуліцы кідаецца міліцыя і хапае моладзь, у гэты час павінна адбывацца накапленьне нацыянальных сіл – так было заўсёды. Павінна быць асьветніцтва ў галаве. І гэтае накапленьне адбываецца, як бы нябачна, але рэакцыя рэжыму паказвае, што яны гэта ведаюць і адчуваюць. І сёньняшнія падзеі гэта вельмі добра ілюструюць”.

Караткевіч: “Ці бачыце Вы ў нейкіх канкрэтных маладых людзях новых пэрспэктыўных палітыкаў, дзеячаў у Беларусі?”

Пазьняк: “Палітыка – гэта занятак сталых людзей. Таму нешта канкрэтнае ці нешта больш-менш дакладнае можна сказаць толькі гадоў праз 20. Гэта аксіёма, і так прынята ва ўсім сьвеце, таму што так пабудавана жыцьцё. А моладзь – яна ўдзельнічае ў палітычных дзеяньнях і ў асобных момантах можа згуляць вырашальную ролю ў нейкім павароце. Таму тое, што моладзь нашая стараецца абараніць нацыянальныя, дэмакратычныя каштоўнасьці – гэта вельмі добры знак у грамадзтве. І вось бачыце, рэжым хоча якраз гэтыя добрыя знакі зьнішчыць. А тое, што будзе з гэтай моладзі, з сотняў, тысячаў маладых людзей, ці будуць зь іх палітыкі – ніхто ня ведае. Гадоў праз 20 гэта будзе вядома”.

“Галоўны інстынкт чалавека – любіць сябе”

Караткевіч:Як бы Вы пракамэнтавалі апытаньне “Да чаго няздольныя беларусы?”

Пазьняк: “Практычна ў кожным выказваньні ёсьць доля праўды. Кожны адлюстраваў нейкую частку грамадзтва. Акрамя, можа, пары зласьлівых выказваньняў наконт “прымітыўнага народа” і г.д. Якраз наадварот: народ вельмі кемлівы, выключна кемлівы і здольны. Беларускі народ здольны на ўсё. І калі гэтыя ўмовы насьпеюць, то ён гэта раскрые. На адныя якасьці ён больш здольны, на другія менш здольны, але ўсё залежыць ад умоў.

У тых умовах, у якіх ён вымушаны жыць зараз і на працягу апошняга доўгага часу, ва ўмовах акупацыі, прыгнёту, перасьледу ўсяго беларускага – у гэтых умовах найменш здольнасьці праявіліся ў жаданьні любіць сябе. Вось прапаную правесьці такое апытаньне: што чалавек любіць больш за ўсё? І што ці каго павінен чалавек любіць больш за ўсё? І вось як людзі на гэта адкажуць – таму што на гэта ёсьць абсалютна ясны і дакладны адказ. А вось як адкажуць людзі? Гэта будзе вельмі цікава. Дык вось ва ўмовах прыгнёту, акупацыі, прапаганды, прыніжэньня гэты галоўны інстынкт чалавека – любіць сябе – у пэўнай ступені заніжаны. Гэта вынік пэўных цяжкіх абставін”.

“Ня кожны можа быць вялікім. Быкаў мог”

Караткевіч: “Таварыства беларускай культуры ў Літве і “Беларускія ведамасьці” выдалі новую кнігу паэта Зянона “Дарога. Вершы-фатаграфіі”. Дзе можна набыць гэтую кніжку, ці рэальна гэта цяпер?”

Пазьняк: “Гэтая кніжка нідзе не прадаецца, таму што ў Польшчы яе няма сэнсу прадаваць, бо яна на беларускай мове, а ў Беларусі праблема – як туды дастацца. Так што гэтае пытаньне, магчыма, будзе вырашанае трошку пазьней, калі знойдуцца распаўсюднікі, магчымасьці гэтую кніжку распаўсюджваць”.

Караткевіч: “У сваёй прадмове Алесь Разанаў напісаў, што Зянон – у бесьперастаннай бітве, якая ня месьціцца ў каардынатах пэўнага часу і пэўнай прасторы і мае адзнакі Армагедону, апошняй вырашальнай бітвы”. Цытую Вас: “Вершы пішу. Пройдзе вельмі шмат часу, калі іх прачытаюць”. Ці адчуваеце Вы нейкую недаацэненасьць зробленага Вамі?”

Пазьняк: “Не, я такога не адчуваю, бо я ня маю ў гэтым і патрэбы. Я арыентуюся на людзей інтэлігентных, якія разумеюць і любяць літаратуру і мастацтва – паўтараю, разумеюць і любяць, якія любяць Беларусь. Вось гэтыя чыньнікі для мяне важныя, бо гэтыя людзі скажуць праўду. Іхная думка для мяне істотная.

Што да іншых меркаваньняў, то, нікога ня крыўдзячы, я да іх і не прыслухоўваюся, і разумею, чаму так. Таму што палітык, які займаецца мастацтвам, піша вершы, ці раманы, ці карціны, ён, асабліва ў нашай сытуацыі распалавіненага грамадзтва і нацыянальнай барацьбы, бо канфлікт у Беларусі – гэта нацыянальны канфлікт паміж Масквой і Беларусьсю. Вось у гэтай сытуацыі ня можа быць аб’ектыўнай ацэнкі творчасьці, і ня можа быць вялікі пісьменьнік, вялікі паэт ці вялікі мастак, калі ён палітык. Я гэта цудоўна разумею і гэтым не пераймаюся.

Прыклад таго, што я сказаў – гэта Васіль Уладзімеравіч Быкаў. Гэта ня толькі вялікі пісьменьнік, гэта вялікі чалавек. Вялікія людзі, я некалі пісаў – гэта цэлая катэгорыя. Ня кожны можа быць вялікім. Быкаў мог. Быкаў, пісьменьнік сусьветнага значэньня, падтрымаў ідэю нацыі. Нацыі прыніжанай, прыгнечанай – ён падтрымаў ідэю яе незалежнасьці і свабоды.

Многія інтэлігенты паводзяць сябе такім чынам: “Мы за Вас, Зянон Станіслававіч”, гавораць яны мне шэптам ці адзін на адзін, але шэптам – яны не выпячваюцца. Яны ў сваіх прамовах, размовах, творах абыдуць маё прозьвішча, абыдуць праблему – але яны “за”. І такім чынам думаюць існаваць пры любым рэжыме і заставацца добрымі для Беларусі. Гэта катэгорыя людзей, якія запальваюць сьвечку і ставяць яе пад стол. Гэтыя людзі ніколі ня могуць быць вялікімі.

Васіль Уладзімеравіч Быкаў запаліў сьвечку і паставіў яе на вышыню, каб усе бачылі. Ён адкрыта пайшоў, будучы вялікім пісьменьнікам, ведаючы, што будзе, адкрыта пайшоў за Беларусь. Ён падставіў сваё плячо, свой інтэлект, яго не спыніла нішто. Яго не спыніла тое, што мы апынуліся ў меншасьці, што нас перасьледавалі, што мы апынуліся хто ў турме, хто за мяжой – ён сам апынуўся за мяжой, але не адышоў ад сьвятой Беларусі, ад гэтай сьвятой ідэі. І што ён атрымаў, вялікі пісьменьнік? Пляўкі ў сьпіну, у патыліцу… Яго абзывалі “літаратурным паліцаем”. Вы можаце сабе ўявіць такое? Дык вось каб ён ня быў вялікім, ён бы гэтага не зрабіў, і яго б не абзывалі. Ён як Іван Шамякін застаўся б, і пахавалі б зь літаўрамі.

Вось што такое палітыка. Нават такі геній як Васіль Быкаў быў абпляваны, і творчасьць яго прыніжалі палітычныя ворагі, якія не разьбіраліся ў літаратуры і разьбірацца не хацелі. Для іх ніякая не была каштоўнасьць ні яго асоба, ні яго вялікая творчасьць. Вось што такое лёс творцы, які займаецца палітыкай. Мне гэта цудоўна вядома, і таму, як Вы кажаце, ці я не адчуваю недаацэненасьці – мяне такія эмоцыі не наведваюць, бо я вельмі добра бачу і разумею абстаноўку. Таму і было напісана, што пройдзе вельмі шмат часу, пакуль іх прачытаюць”.

Вольга Караткевіч, Прага

Паводле радыё Свабода

3-є-березень-2007 12:49 am - Як у нас яднаюцца "товарішчі"
KDБЧ

Апошнім часам, на пярэдадні Дня Волі, па Менску пачалі зьяўляцца налепкі аб нейкім дні беларускага адзінства, але ніхто з апазыцыі не жадаў браць на сябе аўтарства гэнае дурное ідэі.

 

Гэтую налепку знайшоў 2 сакавіка на сядзібе вінцукоўскага БНФ, што на Варвашэні 8, зараз праспэкт Машэрава. Надрукаваная ў тыпаграфіі”Ніка”, г. Бранск, вуліц Ф. Энгэльса, 16, заказ 2178, тыраж 10 000. На ёй добра бачна аўтара ідэі яднаньня.

Летась, 19 сакавіка, Мілінкевіч зьвёў народ ускладаць кветкі да помніку перамогі, зараз прапанаваў ператварыць нацыянальнае сьвята Дзень Волі ў дзень беларускага адзінства. Сэнс гэнага яднаньня бачны адразу: супакоіць пратэстны настрой люду й зьвесьці яго за сабою ўскласьці кветачкі да помніку Дзяржынскаму ці падараваць іх ОМОНу.

Не зьдзіўлюся, калі Мілінкевіч прапануе абьяднаць дэмакратычныя й дыктатарскія сілы Беларусі, дзеля чаго правесьці адпаведны кангрэс, а сымбалямі абраць Бела-Чырвона-Зялёны сьцяг і гэрб - пагоня ў промьнях узыходзячага Сонцу над Зямлёю ў капусьце.

K.D.

6 сакавіка 2007 г.

KDБЧ

“Што такое нацыяналiзм?”

Вiнцэнт ГАДЛЕЎСКI

У першым нумары “Беларускага Фронту” сёлета, пiшучы на тэму: “Новагоднiя разважаньнi”, мы адзначылi вялiкую сiлу нацыянальнай iдэi або т.зв. нацыяналiзму. Мы тады сьцьвердзiлi, што нацыяналiзм зьяўляецца сяння вялiкай дынамiчнай сiлай, якая нясе сьвету глыбокiя палiтычныя перамены. I запраўды, прыглядаючыся ўважна да сучасных падзеяў, ня толькi ў Эўропе, але ў Азii, Афрыцы, мы прыходзiм да вываду, што галоўным маторам гэтых падзеяў ёсьць нацыяналiзм. Дык што такое нацыяналiзм?

Нацыяналiзм — гэта кiрунак чалавечай думкi, якая iмкнецца да ажыцьцяўленьня мэтаў, карысных для нацыi — народу. Значыць, першай i галоўнай падставай нацыяналiзму ёсьць iснаваньне народу (нацыi), а другой, каб гэты народ меў свае мэты. Ясна, што свае мэты можа мець толькi сьведамы народ. Бяз гэтых двух падставаў, гэта значыць, без iснаваньня нацыi й без наяўнасьцi мэтаў у гэтай нацыi, нацыяналiзм немагчымы.

Мэты ў кожнай нацыi могуць быць розныя, i, залежна ад мэтаў, можа быць розны нацыяналiзм. Гэтак — на першым пляне можна паставiць абарону нацыi ад загубы, iнакш кажучы, ад нацыянальнай сьмерцi. Гэтакую мэту мае той народ, якому пагражае асымiляцыя з боку мацнейшых народаў. У гэткага народу бывае нацыяналiзм абаронны.

Iншай мэтай можа быць развой народу ў кiрунку палiтычным, эканамiчным i культурным. Што датычыць разьвiцьця ў палiтычным кiрунку, дык нацыя, пранятая духам нацыяналiзму, iдзе да здабыцьця для сябе роўных правоў зь iншымi народамi, да закладзiнаў сваёй дзяржаўнасьцi й да адыграньня сваёй ролi ў сусьветных падзеях; у эканамiчным кiрунку — да стварэньня як найлепшых умовiнаў эканамiчнага жыцьця для свайго народу, а ў культурным — да разьвiцьця лiтаратуры, навукi, мастацтва й усяго, што зьвязана з асьветай i цывiлiзацыяй. Гэта ёсьць нацыяналiзм творчы.

Але ёсьць яшчэ iншы нацыяналiзм, якi зьяўляецца тады, калi адзiн народ хоча падпарадкаваць сабе iншы народ. Гэта можа адбывацца або пры дапамозе сваiх культурных уплываў, або пры дапамозе сiлы. Культурнае аддзеяньне аднаго народу на iншыя народы адбываецца тады, калi культура гэнага народу, ягоная лiтаратура, навука й мастацтва настолькi вялiкiя, што не прыняць iх немагчыма, а панаваньне пры дапамозе сiлы адбываецца тады, калi сiльнейшы народ забiрае пад сваю ўладу слабейшы й стараецца яму накiнуць сваю мову, культуру, а разам з гэтым сваю нацыянальнасьць. Гэта ёсць нацыяналiзм iмпэрыялiстычны.

Гэтак адрозьнiваем нацыяналiзм абаронны, творчы й iмпэрыялiстычны.

У абаронным нацыяналiзьме знаходзiм сьведамасьць нацыянальнай апрычонасьцi i волю баранiць свой народ ад нацыянальнай сьмерцi. Абаронны нацыяналiзм выступае галоўна ў народаў падняволеных. Але абарону нацыi трудна было б правесьцi без нацыянальнай творчасьцi, а гэта дзеля той прычыны, што той народ, каторы толькi баронiцца, а нiчога ня творыць, уканцы ня выдзяржыць i паддасца чужому народу. Можна сказаць з усёй упэўненасьцю, што народы, якiя толькi бароняцца й не выказваюць творчасьцi, зьнiкнуць з воблiку зямлi як нацыi. Значыць, нацыя, баронячыся, павiнна адначасна тварыць, разьвiваць свае нацыянальныя вартасьцi, сваю мову, сваю лiтаратуру й мастацтва, iдучы разам з гэтым да здабыцьця для сябе палiтычных правоў, роўных зь iншымi народамi. Нацыя, якая б адказалася або не iмкнулася да роўных правоў зь iншымi народамi, ня ёсьць поўнавартаснай нацыяй i не заслугоўвае на iмя нацыi.

Творчы нацыяналiзм кожнай поўнавартаснай нацыi вядзе тую нацыю да стварэньня сваёй дзяржавы. Гэта мы бачылi ў народаў: польскага, чэскага, латыскага i iншых. Без сваёй дзяржавы нацыя ня мае свабоды, якая патрэбная да разьвiцьця творчых сiлаў народу, яго лiтаратуры, навукi, мастацтва, гаспадарчага жыцьця i г.д. Усебакова разьвiваць свае нацыянальныя вартасьцi нацыя зможа толькi ў сваёй дзяржаве. Дый дзяржавы па Вялiкай вайне паўставалi найбольш на нацыянальнай, а не на якой iншай падставе, добра, мусiць, разумеючы, што нацыянальныя асаблiвасьцi (мова, нац. характар, звычаi) найболей лучаць i цымантуюць людзей.

Гiсторыя нас вучыць, што дзяржавы, зложаныя зь некалькiх нацыянальнасьцяў, развальвалiся, а ня было выпадку, каб развалiлася дзяржава, зложаная з адной сьведамай нацыi. Дык для дабра нацыi й дзяржавы трэба, каб гэтыя два паняцьцi супадалi, творачы адно цэлае.

Для сутнасьцi творчага нацыяналiзму патрэбны: сьведамасьць сяброў данай нацыi аб сваiм фiзычным i псыхiчным сваяцтве; воля падняцьця гэтай нацыi i зраўнаньня яе зь iншымi нацыямi; праца дзеля разьвiцьця нацыянальных вартасьцяў народу, яго мовы, лiтаратуры, навукi, мастацтва, а такжа падняцьця ягонага эканамiчнага й палiтычнага бытаваньня. Такога творчага нацыяналiзму спыняць нiхто ня мае права, анi свой, анi чужы. Хто б спыняў, той грашыў бы супраць свайго або супраць чужога народу. Калi мы шануем правы адзiнкi, дык яшчэ болей павiнны шанаваць правы народу.

З усяго, што мы сказалi, вывад такi, што нацыя без нацыяналiзму iснаваць ня можа; што кожная нацыя мае свой арыгiнальны нацыяналiзм; што кожны, хто працуе для дабра нацыi або баронiць яе, ёсьць у такiм цi iншым сэнсе нацыяналiстым. Ды мы як запраўдныя нацыяналiсты павiнны кiравацца дабром сваёй нацыi.

“Беларускi Фронт”, №3 (37), 1 лютага 1939 г., Вiльня.

(Крыніца: газэта “Народная Воля”, 16.02.2007)

Непасрэдна ўзята адсюляка

20-е-лютий-2007 12:10 am - Сваркі ў вікаўскім лягеры
KDБЧ

Сваркі ў вікаўскім лягеры

Вікаўская тусоўка: Лябедзька, Калякін і Вячорка вырашылі кінуць брэнд 2006 году "Мілінкевіч", заявіўшы аб неабходнасьці ратацыі лідэра. Мілінкевіч жаж у адказ пайшоў шляхам "наезду на быка" (гэна, калі Вы адчуваеце магчымасьць наезду, трэба першым нанесьці ўдар), заявіўшы аб сваім няўдзеле ў КДС. Абодва лягеры абменьваюцца закідамі каменьня ў гарод аб неабходнасьці яднанья, вельмі нагадвае мэтодыку Лукашэнкі й Пуціна па стварэньні сяюзнае дзяржавы. Зразумела, што Мілінкевіч разлічвае на падтрымку й далучэньне да свайго руху правінцыйных шараговых сяброў розных партыяў, якім абрыдла вада ў ступе менскае тусоўкі.

Але чаму менавіта зараз? Усё адно кангрэс не адбудзецца сваечасова (17-18 сакавіка), дык чаму б не заявіць аб няўдзеле пасьля 25, а ў Дзень Волі выступіць адзінай вікаўскай грамадой?

Вось тутака й трэба шукаць тых, каму гэта ўсё выгадна. А выгадна гэта, як і ўся астатняя дзейнасьць гэнае ненацыянальнае апазыцыі, рэжыму. Летась Мілінкевіч, дзякуючы сваёй папулярнасьці, здолеў зьвесьці люд з плошчы Каліноўскага 19 сакавіка, каб ускласьці кветкі да помніка перамогі (цікава дзе яны іх узялі ў сьнежны вечар? хіба загадзьдзя падрыхтавалі), пасьля 25 сакавіка, каб натоўп не прарваўся на плошчу К. Каліноўскага, зьвёў яго ў парк Я. Купалы, а потым распусьціў па хатах, заваліў таксама й Чарнобыльскі шлях (дакладнее не заваліў, а зрабіў як трэба). З-за гэтых дзеяньняў рэйтынг Мілінкевіча вельмі зьнізіўся. Таму й вырашылі падняць яго такім чынам, разсварыўшы вікаўскую апазыцыю, магчыма яны памірацца ізноў. Усе гэныя сваркі-братанкі робяцца, каб павялічяць давер грамадзкасьці й паўтарыць сцэнар вясны 2006. Аб гэтым цьвердзіць адкрыты ліст Мілінкевіча да Лукашэнкі, дзе экс-кандыдат, як ён сам падпісаўся, сьцьвярджае, што "беларуская апазіцыя ў цэлым канструктыўная", далей ён тлумачыць разуменьне ім гэнага слова тым, што "ў яе шэрагах няма радыкальна настроеных груп, якія плянуюць ужыць сілу дзеля зьвяржэння ўлады", але ўжо ў эфіры "Начной Свабоды" сьцьвярджае: "я за тое, каб мы абыйшліся без рэвалюцыяў". Але рэвалюцыі неабавязкова гвалтоўныя, прыкладам украінская памаранчавая рэвалюцыя, але Мілінкевіч супроць усіх. Менавіта аб неабходнасьці стварэньня такое апазыцыі й казаў прэзыдэнт. Высьвятляецца, што яна ўжо даўно створаная, апэратыўна працуюць пад дзяржаўную замову.

Але ўсе яны, некаторыя нават і не здагадваюцца, толькі лялькі на руках у сваіх гаспадароў, і іхныя спрэчкі вартыя сьмеху. Галоўнае не паддавацца іхнаму ўплыву, мы павінны годна адзначыць Дзень Волі бяз гэнага лялечнага тэатру.

K.D.

20 лютага 2007 г.

KDБЧ

Сёньня, 23 лістапада, "трэці камітэт Генэральнай асамблеі ААН прыняў рэзалюцыю аб становішчы з правамі чалавека ў Беларусі. Рэзалюцыя прынятая па ініцыятыве ЗША і краін Эўразьвязу.

У дакумэнце гаворыцца, што ў Беларусі пашыраецца практыка ціску і крымінальнага перасьледу прадстаўнікоў апазыцыі, праваабаронцаў, журналістаў і няўрадавых арганізацыяў. Таксама ў рэзалюцыі гаворыцца, што афіцыйны Менск не выконвае міжнародныя абавязацельствы ў справе правядзеньня свабодных і справядлівых выбараў. Аўтары рэзалюцыі заклікаюць беларускія ўлады прывесьці выбарчы працэс і заканадаўства ў адпаведнасьць зь міжнароднымі стандартамі." (Паводле Радыё Свабода)

У адказ на прыняцьце рэзалюцыі пакрыўджаны такою нахабнасьцю ААН А. Лукашэнка, сустракаючыся з украінскімі журналістамі, апраўдваючы сябе прагаварыўся аб фальсыфікацыях леташніх прэзыдэнцкіх выбароў:

(Лукашэнка): "Так, мы сфальшавалі мінулыя прэзыдэнцкія выбары. Я ўжо заходнікам гэта сказаў. За прэзыдэнта Лукашэнку прагаласавала 93,5 адсотка выбарцаў. Але гавораць, што гэта не эўрапейскі паказчык. Мы зрабілі 86. Гэта праўда было. І калі пачаць пералічваць бюлетэні, я не ведаю, што зь імі рабіць увогуле. Эўрапейцы да выбараў кажуць, што калі будуць эўрапейскія паказчыкі, то мы іх прызнаем. Мы пастараліся, але таксама ня выйшла. Паабяцалі, што калі будуць эўрапейскія, то ўсё будзе нармальна. Але ўсё роўна ненармальна". (Тэкст прамовы паводле Радыё Свабода)

Але, як паведамляе www.afn.by, сакратар ЦВК адмаўляе факт фальсыфікацыі выбараў, маўляў "усе вынікі былі падведзеныя на выснове пратаколаў галасаваньняў і выяўляюць сапраўднае волевыяўленьне выбарцоў". І зразумела чаму: за фальсыфікацыю прадугледжана крымінальная адказнасьць, вось і не жадае падтрымліваць Лазавік свайго гаспадара ў ягонай гульні.

У гэтам выпадку сама больш турбуе спакой грамадзтва й ягонае эліты, бо сама гэная заява Лукашэнкі носіць вельмі гнюсны характар і павінна выклікаць абурэньне (так адбываецца ў краінах з разьвітаю грамадзянскаю супольнасьцю, прыкладам чаго могуць быць апошнія падзеі ў Вугоршчыне). Бо ён прамым тэкстам, безь ніякіх хітрыкаў, паведамляе нам і міжнароднай супольнасьці, што ён нас падманваў, тут ня мае рэчы ў чый бок, бо ёсьць сам факт падману, а гэта азначае, што ён адкрыта прызнаецца, што мог падманваць нас раней і магчыма гэная заява - таксама падман. Дык чаму мы павінны верыць, што за яго прагаласавала 86, а не 50 адсоткаў, а мо 40, ці ўвогуле 30? Каму й чаму нам, беларусам, верыць?

 K.D.

23 лістапада 2006г.

Гэная бачына была загружана липень 28-е 2017, 6:38 pm GMT.